Learning to Live with Silence and Understanding People Losing Closeness

Some pains are never spoken, only carried in silence.
This is a small part of my journey of understanding people, losing closeness, and learning why silence sometimes feels safer than words.

Many times, people don’t understand the pain inside me.
So I stayed silent.

In many places, no matter what others say, I listen quietly and observe.
I was scared that I might misunderstand them and reply wrongly.
Because of that fear, I kept quiet again and again.
Slowly, little by little, I started understanding people better.

Now, my closeness with people is slowly reducing.

I have started seeing people more from a psychological point of view.

Most humans want to stay in the same mental state all the time.
But they cannot.
When I understood this, I also understood that a person’s mindset can be influenced by their situation and environment.

But people who think like me need to be very patient and calm.
If I hurt someone even a little emotionally, I will suffer more than they do.
I will start blaming myself.
The same incidents will keep replaying in my mind again and again.

With this kind of mindset, I cannot live closely with everyone.

Even now, I am not able to fully accept this.
I also want to mix with everyone, live together, and grow in life.
But after understanding what will happen to me if I do that, I am unable to enter those situations.

Many actions and words of people affected me deeply when I was young.

These affected me only mentally, not physically.
In many situations, there was no one to speak for me.
I waited for someone to come and talk to me, but no one did.
Even my mother and father made the same mistakes with me.

Today, I am not living with them. I am staying away.
Now, my parents think of me only as
“A son who does not know how to live life.”

If my parents had gone through the same experiences that I went through,
I believe I would not have been born.

My parents were also raised in an environment where everyone was forced to live in the same mindset and the same way of life.
That is why, in the beginning, I said that people’s mindsets can be controlled by their situation.

Now I will explain how I understood who decides how people should live and think.

In a certain group of people, if some become economically successful, 
others blindly follow the same path without thinking.

I also studied B.Com in an Arts and Science college.
Till the end, I did not feel anything strongly about it.
People said something, and I just followed it.
Yes, it is a good degree.

But till the end, no one even asked me,
“Do you really want to study this?”
Even if they had asked, I wouldn’t have known what to answer.

My mindset was shaped by my parents’ experiences and their controlled way of living.
Because of that, I could not make independent decisions easily.

That is when I decided that I needed to stay away from my parents for some time.

The reason I decided to stay away from them was not hatred.
It was because I did not want to hurt them with my words.

“Thank you for reading. Please share your thoughts as well—I will respect your feelings. I am also open to having a conversation with you through my blog.”

------------------------

For My Tamil readers : 

சில வலிகள் சொல்லப்படுவதில்லை, அமைதியாக சுமக்கப்படுகின்றன.
மனிதர்களை புரிந்துகொண்டபோது வந்த தூரமும், அமைதியை ஏன் நான் தேர்ந்தெடுத்தேன் என்பதையும் பகிரும் ஒரு சிறு பயணம் இது.

எங்க மனிசனொட வலிய புரிஞ்சிக்காம போய்டுவனோனு நிறைய இடதுல. அமைதியாவே இருந்துட்ட. 

நிறைய இடதுல யார் என்ன சொன்னாலும் அமைதியா கேக்குற கவனிகிற எங்க நா அவுகள தப்பா புரிஞ்சு பதில் சொல்லிடுவேனோனு   பயத்துல அமைதியாவே இருந்து இருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சம்மா மனுசங்கல நல்லா புரிஞ்சிக்க முடிஞ்சது.

இப்போ நான்  மணிசக  கூட இருக்குற நெருக்கம் குறைய ஆரம்பிக்குது...

அதிகமா உளவியல் ரீதியா பாக்குற பார்வை எனக்கு வந்துருச்சு. 

மனிதர்கள் ஒவ்வொரு வரும் ஒரே மாதிரி மனநிலையில் இருக்க விரும்புராங்க. ஆனா அவுகளால அப்படி இருக்க முடியாது. இத எப்ப நான் புரிஞ்சிக்கிட்டனோ அப்போதான் நான் மனிதர்களோட மனநிலைய சூழ்நிலையையும் வச்சு கட்டுபடுத்த முடியும் னு அப்பதான் தெரிஞ்சிக்கிட்ட. 

ஆனா என்ன மாதிரி பார்வை இருக்குரவக ரொம்ப பொறுமையா நிதானமா இருக்கனு இல்ல நான் மனிதர்களோட மனுஷ சின்னதா பாதிச்சாலும் நாமதான் ரொம்ப கஷ்டப்படுவோ. நமக்குள்ள நாமே புலம்ப ஆரம்பிப்போ நடந்தே திரும்ப திரும்ப மண்டக்குள்ள ஓட ஆரம்பிக்கு.

இப்படி ஒரு மனநிலை இருக்கும் போது என்னால எல்லாரோடயும் சேந்து ஒன்னா வாழமுடியாது. 

இதே இப்ப கூட என்னால ஏத்துக்க முடியல எனக்கும் எல்லாற் குடையும் ஒன்னா பழகி முன்னேறனும்னு ஆசை இருக்கு. ஆனா அப்படி பண்ண எனக்கு எண்ண நடக்கும் னு  தெரிஞ்சதுக்கு அப்புறம் என்னால அந்த சூழ்நிலைக்கு போக முடியலே.

மனிசகலோட நிறைய நடவடிக்கை அவுகளோடு வார்த்தை பிரயோகம் இது எல்லாமே நான் சின்ன வயசுல என்ன ரொம்ப மணதலவுல எண்ண பாதிச்சுது.

இது எல்லாம் மனது அளவில் மட்டும்  பாதிச்சவை உடல் அளவில் இல்லை. அங்க எனக்காக பேச யாரும் இல்ல யாராவது வந்து பேச மாடங்களா நிறைய இடதுல எங்குன என்னோட அம்மாவும் அப்பாவும் அதே தப்புதான் எனக்கும் பண்ணாங்க.

 இன்னைக்கி நான் அவுக கூட இல்லை. விலகி தான் இருக்க இப்போ  எங்க அம்மாவும் அப்பாவும் என்னை பற்றி சிந்தனை வெறும் வாழ்க்கை வாழ தெரியாதவன் மகன் என்ற சிந்தனை மட்டும் தான் இருக்கும். 

எனக்கு கிடைச்ச அதே அனுபவம் என்னோட பெற்றோர்களுக்கும் கிடைச்சு இருந்தா நான் பிறந்திருக்கு மாட்டேன்.

ஆனா என்னோட பெற்றோர்களும் பார்த்து வளர்ந்தது எல்லாம் ஒரே மாதிரி ஒரே மனநிலையில் வாழவேண்டும் என்ற திணிக்கப்பட்ட சிந்தனை சூழ்நிலையில் வாழ்ந்து  வந்தவர்கள். ( இதை வைத்து தான் நான் ஆரம்பத்திலேயே சொன்னே மனிதர்களில் சூழ்நிலையை வைத்து நம்மால் அவர்கள் மனநிலையை கட்டுப்படுத்த முடியும் என்று).

இங்க யார் எப்படி பட்ட மணநிலையில் வாழவேண்டும் என்பதை எப்படி முடிவெடுக்கிறார்கள் என்பதை நான் எப்படி அறிந்தேன் என்பதை சொல்கிறேன்.

ஒரு குறிப்பிட்ட மக்கள் தொகையில் சிலர் பொருளாதார நிறியாகவோ முன்னேறிவிட்டார்கள் என்றால் அதை இன்னும் சிலர் அவர்கள் அதே வழியில் கண்மூடித்தனமாக அப்படியே செய்வார்கள். 

நானும் B.com கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரியில் படித் முடி வரை எனக்கு ஒன்றும் தோணவில்லை. யார் யாரோ எதோ சொன்னார் அதை அப்படியே செய்தேன். இது ஒரு நல்ல பட்டம் தான்.

ஆனால், கடைசி வரைக்கும் என்னிடம் யாரும் கேட்க கூட இல்லை  இதில் படிக்க உனக்கு விருப்பம் இருக்கா இல்லையா என்று அப்படியே கேட்டாலும் எனக்கு என்ன சொல்வது என்று குடத்தெறியாது. 

என்னுடைய மனநிலை என்னோட பெற்றோர்களுக்கும் கிடைச்ச அனுபவத்தை வைத்து கட்டுப்படுத்தப்பட்ட வாழ்ந்த மனநிலை. நான் தனியாக சில முடிவுகள் எடுக்க வேண்டும் என்றால். 

நான் சிறிது காலம் என்னுடைய பெற்றோர்களை விட்டு விலக வேண்டும் என்ற முடிவை அப்போதான் எடுத்துதேன்.

இந்த முடிவு அவர்களை விட்டு விலகி இருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைத்ததற்க்கு காரணம். அவர்களை நா வார்த்தையால் காயப்படுதி விடக்கூடாது என்பதற்குதான்.

“படித்ததற்கு நன்றி. உங்கள் உணர்வுகளையும் பகிருங்கள், அவற்றை நான் மதிப்பேன். என் வலைப்பதிவின் மூலம் உங்களுடன் பேசவும் நான் தயாராக இருக்கிறேன்.

நன்றி...